Aan moeders: over abortus, conceptie, zwangerschap en geboorte

Weer waait er een pro-abortus wind door de gangen en weer horen we verhalen over jonge meisjes die gedwongen worden hun baby op de wereld te zetten na een verkrachting. Ik wil me hier niet uitspreken over het gefluister dat dit verzonnen verhalen zijn. Ik weet het niet en kan me er niet over uitspreken. Ook wil ik hier niet verder ingaan op het feit dat deze meisjes slechts een minderheid zijn en dat het vaak carrièrevrouwen zijn die voor abortus kiezen. Hierover is al genoeg geschreven en verteld.

Ik ben pro-life, vooral om de eenvoudige reden dat ik nog leef. Mijn moeder heeft abortus overwogen. Nu ben ik zelf moeder en heb de conceptie van mijn kinderen zowel spiritueel als fysiek ervaren. Ik wist dat ik zwanger was voordat ik een test deed, vooral omdat ik "iemand" in mij voelde: mijn kind, niet meer dan een hoopje cellen, maar volop leven. Ze vertellen ons dat dat hoopje cellen geen leven is, maar ik weet zeker dat het leeft. Een hartslag is geen vereiste om te leven. Het bewustzijn is voelbaar als je je open stelt. Als moeder ben je niet enkel fysiek verbonden met je kind, maar ook spiritueel. Je bent geen broedmachine, maar een veilige plaats om te incarneren. Jij geeft je kind alles dat nodig is om op de wereld te komen. Het is een unieke gave, een wonder: enkel jij kan dit voor jouw kind.

Maar al sinds we klein zijn worden we wijsgemaakt dat we niet meer zijn dan vernuftige machines, dan supercomputers met programmatuur. Enkel het materiële telt en alles is gelijk en onderling vervangbaar. Het kind in mijn buik zou even goed in jouw buik kunnen groeien, want we zijn immers niet meer dan broedmachines. Een moeder draagt het kind en alle lasten om het dan op de wereld te laten zetten door deskundigen. En eenmaal op de wereld moet een kind zo snel mogelijk leren om op de wereld te zijn. De eerste uren na de geboorte al nemen deskundigen je kind weg om het te wegen en te meten, te wassen en aan te kleden. Er wordt je verteld hoe je het moet voeden en verzorgen en je kind wordt weggenomen om je rust te geven. Je moedergevoel wordt het zwijgen opgelegd. En omdat we niet meer zijn dan machines luisteren we... En zodra ze oud genoeg zijn sturen wet onze kinderen naar crèches en scholen omdat wij overtuigd zijn dat anderen beter voor ons kind kunnen zorgen.

Stap voor stap gaan we verder in dit proces: een zwangerschap is niets bijzonders meer, een geboorte een standaardprocedure. Ik wil je vragen om hier even bij stil te staan: een zwangerschap is niets bijzonders meer, een geboorte een standaardprocedure. Is dat zo? Toen ik klein was, heb ik aan den lijve ondervonden dat je nooit tussen een moederdier en haar pasgeboren jong mag komen: zij zal alles doen om het te beschermen, ook al heeft ze pijn en heeft ze rust nodig, want haar kind is bijzonder. Net als onze kinderen. Maar wanneer zijn wij dat kwijtgeraakt? Wanneer hebben wij ons laten reduceren tot broedmachines? Wij zijn moeders. Een zwangerschap is een bijzondere ervaring, uniek en overweldigend. Een bevalling is geen verlossing maar een nieuwe start. Elk van ons heeft de kracht om haar kind op de wereld te zetten. Dat is bijzonder! We weten wat we moeten doen en zodra we over onze angst en twijfels heen kruipen, kunnen we het ook. Want wij zijn moeders, uniek en onvervangbaar. Ja, met technische ingrepen kunnen ze veel, maar ze kunnen nooit onze band met ons kind afnemen of afbreken tenzij wij dat toestaan. Bemoederen kan elke vrouw, maar enkel de moeder kan moeder kan zijn. Zodra we ons hiervan bewust zijn, staan we sterker dan ooit. We hebben een unieke gave, wij zijn uniek. Laat de wetenschap ons niets anders wijsmaken.

De wetenschap is er niet voor ons, maar om te "weten". Wat kunnen we allemaal? Hoever kunnen we gaan? Waar zijn de grenzen van onze mogelijkheden? Het draait niet om meer te doen voor de mensheid maar om te weten wat ze zouden kunnen doen, al dan niet pro mensheid. De wetenschap heeft ons prachtige mogelijkheden gegeven en ervoor gezorgd dat we gezond leven en zelfs ons volledig kunnen ontplooien als we dat wensen. Dankzij de pil kunnen we onze kinderen inplannen en dankzij de geneeskunde zelfs uitstellen tot het ons uitkomt. Dat we hiervoor als vrouw onze vrouwelijkheid (libido) of gezondheid (kanker, trombose, migraine,... zie bijsluiters) moeten opofferen of grote risico's lopen bij uitgestelde zwangerschappen maakt niets uit. We weten dat we het kunnen. De wetenschap heeft grenzen verlegd.

En de pro-abortus wind waait nu om dezelfde reden: niet om de verkrachte jonge meisjes te verlossen, maar om te weten. Geaborteerde foetussen worden gebruikt voor wetenschappelijk onderzoek. Wat kunnen we er allemaal mee? Hoeveel kunnen we "recupereren"? Wat is nog levensvatbaar? Wat kunnen we hiermee genezen? Dankzij dit "weten" is er een handel in geaborteerde foetussen. Van farmaceutica tot cosmetica: allemaal weten ze wat er mee te doen. Ze maken je jonger en gezonder en ooit zullen ze misschien zelfs onsterfelijkheid geven aan de mensheid. Wie weet? Wij niet als de abortuswetgeving niet verandert: als we abortus blijven bestraffen en zelfs informeren over abortus. Daarom moeten we oproepen tot abortus en daarom zijn er zelfs moeders die vinden dat de leeftijdsgrens opgetrokken mag worden tot vlak voor de geboorte (want meer bruikbaar weefsels). Tussendoor hoor je zelfs stemmen om kindermoord mogelijk te maken tot 2 jaar (of ouder): als een ouder spijt heeft, moet hij het kind kunnen doden en natuurlijk het lichaam schenken aan de wetenschap.

Ik wil je vragen om te voelen, niet weten, maar voelen. Open je hart en sta even stil. Voel. Laat je niet meeslepen door morele dilemma's of vragen die niet van toepassing zijn op jouw leven. Maar voel. Voel hoe het is om moeder te zijn, de unieke band die enkel jij met je kind hebt. Sta er even bij stil. Als je nu zwanger bent, leg dan je hand op je buik en voel het leven onder je handpalm. Oordeel niet, zoek niet, weet niet maar voel enkel. Jij voedt je kind, jij geeft het een veilige omgeving om te groeien en je taak eindigt niet na je "verlossing": het is een levenslange taak met veel voldoening... als je voelt en je weten het zwijgen oplegt. Ik wil alle moeders oproepen om zo natuurlijk mogelijk te bevallen, binnen hun mogelijkheden. Zoek betrouwbare deskundige begeleiding die je kan bijstaan als nodig, maar laat je bevalling geen verlossing zijn. Wij zijn gemaakt om kinderen te dragen, te baren en te voeden. Wij zijn er om liefde te geven, levenslang. Dat is bijzonder. Dat is sterk. Laat niemand ons dit afpakken, ook niet om meer te weten.

Laat je energie vrij stromen en je kind verzorgen en voeden zoals je hart je ingeeft. Als je twijfelt aan jezelf, leg dan je hand op je hart en je weet wat juist is. Zoek raad wanneer nodig, maar laat nooit je moederinstinct het zwijgen opleggen. Jij bent de moeder en je weet omdat je het voelt.