Over mij en mijn filosofie

Mijn zielsnaam is Renka. Ik ben een Nederlandstalige vrouw uit Belgiƫ. Het is niet mijn bedoeling om een waas van mysterie te creƫeren, maar ik heb vaak ervaren in mijn leven dat een boodschap verloren gaat door de verpakking. Daarom heb ik besloten om mijn ware naam niet te gebruiken voor deze site. Het gaat om de boodschap en niet de boodschapper. Als je weet wie ik ben, mag je mij ook persoonlijk aanspreken over deze site. Het is geen geheim. Zie ook mijn blogpost hierover (http://www.renka.be/node/13) Zonder je lastig te vallen met onnodige details, wil ik hieronder kort mijn levensverhaal schetsen. Eerst even een korte inleiding over mijn filosofie en levensvisie.

Het heeft lang geduurd voor ik mijn "anders-zijn" heb aanvaard. Nu pas weet ik wie ik echt ben en waarvoor ik hier ben. Ik geloof namelijk dat we allemaal een missie hebben en dat elk individu op Aarde een meerwaarde kan zijn voor de mensheid. Dit vergeten we door de trauma van onze incarnatie, tenzij we ons inprenten om het niet te vergeten. Dat laatste betekent echter dat we altijd in verbinding staan met "hierboven" wat veel gevolgen kan hebben voor ons aards bestaan. Wij kiezen bewust voor het leven en willen ervaren. We kennen geen goed of slecht, enkel ervaringen. Ik herinner me duidelijk de tijd voor mijn incarnatie en mijn groot verlangen om te incarneren. Het was een honger, een drang, een onrust. En toch wou ik "Thuis" niet verlaten. Ik wou een deel van "Thuis" meenemen en heb me voorgenomen om niet te vergeten waar ik vandaan kwam. Zo kwam ik in dit lichaam.

Ik heb dit lichaam gekozen omdat ik veel wou ervaren. Met momenten bleek het te intens en om mijn geestelijke gezondheid te behouden, besloot ik in de baarmoeder al om regelmatig naar "Thuis" terug te keren om bij te tanken. Zo bleef mijn verbinding met "hierboven" open. Het heeft geen zin om hier alle pijn en vreugde op te sommen, daar bent u niets mee. Ik kan u enkel vertellen dat ik regelmatig mijn lichaam verliet om de pijn te ontwijken. Rond mijn twaalfde besefte ik dat dit regelmatig terugkeren naar "Thuis" niet gezond kon zijn voor mijn Aardse lichaam. Ik moest kiezen: contact houden met "Thuis" met als risico geestelijk onstabiel leven of contact verbreken en een Aards bestaan nastreven. Ik herinner me het moment kristalhelder: staren naar de bladeren van de druivenrank, diep inademen, voelen, contact leggen met alle bewustzijn in mijn nabijheid en afscheid nemen. Het was pijnlijk, heel pijnlijk. Achterna voelde ik me verdoofd en in een roes. Ik had niet gedacht dat het zo zou voelen...

Een ander bijwerking was dat ik mezelf niet meer was. Ik voelde me onvolledig en als het ware ontworteld: hoe hard ik het ook probeerde, ik kon me bijna niets meer herinneren van de tijd voor mijn twaalfde. Hier en daar een flard, maar veel details wist ik niet meer. Ik voelde me verloren, als een roeibootje dat tijdens een storm wild dobbert aan de kade. Ik streefde perfectie na en zocht net als veel jongeren antwoorden op levensvragen. Boeken verslond ik met de hopen en als de pijn van het Aardse bestaan me teveel werd, verdoofde ik mijn gevoelens met drank en drugs. Ik leefde niet echt, maar werd geleefd. Mijn vrije tijd bracht ik door met het zoeken naar antwoorden: denken, bestuderen, lezen, analyseren... ergens moest het antwoord staan! Maar ik wist de vraag niet... die was ik vergeten.

En toch merkte ik dat er een kracht in mij naar boven kwam als iemand raad kwam vragen. Dan leek ik even mezelf: helder, sterk en zonder nadenken wist ik wat ik moest zeggen. Ook planten en dieren voelde ik instinctief aan. Ik moest niet lang nadenken. Later ontdekte ik dat ik zelfs technologie kon aanvoelen. Hoe of wat wist ik niet. Uren zocht ik naar het antwoord, maar vond het niet. Zelfs lucide dromen hielpen me niet verder: telkens als ik de schim bijna te pakken kreeg, vluchtte het. De enige sleutel dat ik had was de andere ik in mijn dromen die mijn plaats opeiste. Ze beweerde dat zij mij was tot ik zo luid als ik kon mijn naam riep. Dan zweeg ze en lachte ze.

De weg naar "Thuis" voelde ik instinctief aan: ik ging ernaar toe tijdens dromen en "roesmomenten". Ik leerde mediteren om de storm in mijn hoofd te doen kalmeren en ontdekte veel meer en voelde veel meer, maar helaas vond ik geen antwoord. Mijn honger bleef. Bij de bevalling van mijn eerste kind trad een oude mechanisme in werking en verliet ik mijn lichaam. Ik was er nauwelijks omdat ik de pijn niet wou voelen. Deze gebeurtenis triggerde iets in mij. Ik wist dat mijn zoektocht bijna ten einde was, maar zag de weg niet. Ik voelde een kracht en begon me flarden te herinneren, maar toch bleef er iets ongrijpbaar. Dat sleepte me in een depressie en ik sliep meer dan nodig om te kunnen bijtanken en ging steeds vaker bewust naar "Thuis" zonder dat ik wist wat deze plaats was. Ik denk dat ik me toen ongeveer bewust werd van mijn gids en de dunne verbinding met "hierboven". Ik leefde steeds meer volgens gevoel.

Ik wou genezen maar wist niet hoe en zocht hulp. In mijn droom vroeg ik een helpende hand en kreeg als antwoord dat ik op zoek moest gaan naar de persoon met de te grote schoenen. Dus bestudeerde ik schoenen en telkens als ik dacht dat ik hulp had gevonden, zei mijn gids dat ik op een dwaalspoor was. Na vele maanden schoenen staren, gaf ik het voor bekeken tot ik door rugklachten mijn hoge hakken moest opbergen en weer mijn oude vertrouwde comfortabele schoenen aan moest doen. Ze waren te groot! En mijn gids knikte: ik was mijn helpende hand! Dat heeft mijn leven drastisch veranderd. Met ups en downs ben ik tot hier geraakt.

Na mijn laatste bevalling kreeg ik vaak "bezoekers" die probeerden me te ontwaken tijdens mijn slaap. We praatten en voelden en ik was bang. Ik wou niet. Ik koos weer voor een aards bestaan. Mijn gids leidde me naar mijn tweede incarnatie. Ik kwam ten volle in mijn lichaam. Ik wou ervaren, ik wou leven, ik wou een aards leven. Het spirituele duwde ik naar de achtergrond. Maar de bezoekers keerden terug. Na het derde bezoek gaf ik toe. Ineens herinnerde ik me alles terug, van begin tot heden. Ik wist wie ik was en wat ik hier kwam doen. Ik voelde me naakt en verloren. Het bootje was tot rust gekomen, de zee was spiegelglad en toch voelde ik me niet goed. Was dit het?

Om een lang verhaal wat in te korten: er zijn nog veel hindernissen vandaag, maar ik weet dat ik niet de enige ben. Er zijn er nog zoals ik en net als elk individu hebben wij ook onze unieke missie. Ik bouw elke dag steen voor steen aan de toekomst en werk naar mijn doel toe. Mijn bezoeken naar "Thuis" zijn gestopt omdat ik onverwacht problemen kreeg op energetisch niveau, maar ik weet dat ik snel zal terugkeren en dat alles in orde komt. En mijn doel is niet gelukkig zijn, maar tevreden: zijn wie ik ben, zonder mij te schamen, zonder mij te ergeren, in mijn volheid mezelf aanvaarden. En dat wens ik iedereen toe.