Jij bent gefaald!

Je had zoveel plannen, zoveel ideeën, zoveel passie, maar niets lukte. Alles dat je ondernam, mislukte. Elk zaadje dat je met Liefde water gaf, werd niet meer dan een hoopje los zand. Je hebt gefaald. Je wou wou wou en wilt wilt wilt, maar plots besef je niets hebt bereikt. Al je gevoelens en je passie drogen uit. Waarom? Omdat je hebt gefaald. Kijk even achterom en je ziet een berg mislukkingen en ideeën die tot stof vergaan. Het lukte niet. Ergens miste je iets en in elke bocht sleet je je voetsporen uit op zoek naar antwoorden. Maar het antwoord zat in jou en zit nog altijd daar. Je vraagt je af wat de zin van het leven en of je wel waard bent om te leven, want je hebt gefaald. Je vraagt je af of de wereld niet beter zou zijn zonder jou. Is dat zo? Je vraagt je af of je het nog aankan en je bent moe, doodmoe en wilt enkel rust. En de rust lonkt je vanuit het Hiernamaals. Nog even, denk je. Maar dan besef je dat nog even slechts uitstel is.

Stop! Ga niet daar. Je bent slechts moe, ja misschien levensmoe, maar je bent moe. En de enige oplossing is rust, tot jezelf komen en zijn. Doodgaan lost dit niet op. Reik uit en zoek hulp. Jij bent niet alleen. We zijn er voor jou en jij voor ons. Ik weet dat je geen oplossing meer ziet en dat je ziel dit leven moe is en verder wilt. Maar ga je ook verder? Je laatste gedachten neem je mee en je vermoeidheid wordt een deel van je. Stop. Je hoort de vragen en schuldgevoelens van diegenen die je achterlaat en hebt er spijt van, niet voor jezelf, maar de pijn die je achterliet. Zij begrijpen het niet en blijven vragen of ze iets hadden kunnen doen. Doodgaan is altijd zelfmoord: als de ziel besluit om te vertrekken, zal hij vertrekken. Maar zelfmoord is traumatisch en laat een diep spoor achter op je essentie. Het is niet het antwoord op je vraag, het is niet de oplossing voor je probleem.

Je bent op Aarde met een doel: je bent materie omdat je materie hoort te zijn. Als je zelf kiest om te vertrekken, volledig bewust, zal je de materie niet makkelijk kunnen loslaten. Doe het niet. Het antwoord op je vraag zit niet in het Hiernamaals, maar hier op Aarde en je zal blijven terugkeren om het te vinden, met meer en meer pijn, vaster en materiëler, duisterder dan tevoren. Je zal denken dat het deze keer zal lukken en keer op keer zal je stuiten op dezelfde problemen. Je hoop zal langzaam vergaan en je energie doffer worden. Veel religies spreken over de hel na een zelfmoord en ik geloof dat dit de hel is die ze beschrijven: je pogingen om keer op keer uit de modder te kruipen, om te vergeten en vooruit te geraken. De pijn en de hardheid. Doe het niet.

Ja, je hebt gefaald. Maar wie niet? Je hebt een spoor van mislukkingen achter je. En dan? Het doet pijn, ja. Maar net als onze fysieke lichaam heeft onze ziel verzorging nodig bij pijn. Als we een wonde hebben ontsmetten we het en verbinden we het en dat is wat je moet doen met je ziel. Een moeder zegt tegen haar kind dat ze weet dat het pijn doet, maar dat de pijn weggaat en dat moet je tegen jezelf zeggen. De pijn gaat weg. Misschien blijft er een litteken achter, maar het zal niet meer zo pijnlijk zijn. Je zal het een plaats geven en soms zal het litteken wel zeer doen en je herinneren aan je oude pijn, maar het zal achter je liggen. We falen niet omdat we slecht zijn of minder, maar omdat het niet onze weg is of omdat de tijd niet rijp is voor onze plannen. We falen omdat we niet trouw zijn aan onszelf, omdat we verdwaald zijn.

Want dat is wat je nu bent: verdwaald. In de duisternis van je leven zoek je het Licht, terwijl je zelf het Licht bent. Je bent zo wanhopig op zoek naar antwoorden dat je je eigen antwoorden niet meer hoort. Je gevoel roept, schreeuwt en krijst, maar je hoort jezelf niet. Je wordt ziek, je wordt depressief en op een dag wil je niet meer. Daar sta je dan: je hebt je keuze gemaakt, je afscheidsbrief geformuleerd en bent klaar voor vertrek, maar ik vraag je: "Doe het niet". Jij bent omdat jij bent, even bijzonder en uniek als elk van ons en net als elk van ons heb jij evenveel recht om te zijn. Het voelt niet zo, ik weet het en toch is dit de waarheid: jij bent omdat jij bent.

Het is niet makkelijk de weg te vinden op de tast. Doe het niet. Stop even. Rust. Voel. Jij bent en je zal zijn.
Reik uit en er zal hulp komen.
Je bent niet alleen.